Istanbul (2010)

Over de Bosporus

We gaan niet naar Büyükada, maar we gaan wel de Bosporus op en we brengen een bezoekje aan de Nieuwe Moskee.

Veeg naar links en naar rechts om door de foto’s te bladeren.

Het goede weer van gisteren blijkt vandaag te hebben doorgezet, want wanneer ik deze ochtend de gordijnen open schuif, begroet een strak blauwe lucht mij. Dit komt erg goed uit, want vandaag zouden we met de boot naar Büyükada gaan, het grootste van de Prinseneilanden. Na onze mislukte haventocht van gisteren waren we voor het diner namelijk nog even teruggelopen naar de haven, waar een mevrouw bij het informatiepunt van de IDO—de bootdienst van Istanbul—ons wist te vertellen dat alle schepen naar de Prinseneilanden inmiddels vanaf een haven in Beyoğlu vertrekken, bij het eindpunt van de tram.

Naar de haven

Dus marcheren wij zoals ondertussen gebruikelijk heuvelop om de dag te beginnen en zien bovenaan een tram binnenkomen met als eindpunt Beyazıt, de halte waar we al bij staan, in plaats van het gebruikelijke eindpunt Kabataş. Daar we toch nog muntjes voor de tram moeten kopen, lopen we een halte verder, waar onze ergste vrees wordt bewaarheid: wegens een marathon in de stad, rijdt de tram vandaag niet!

Aangezien het wel erg ver lopen is naar de haven en we geen zin hebben om een taxi te nemen, besluiten we om de tocht dan maar naar morgen uit te stellen—de vraag is dan echter wat we wel gaan doen. Dus duiken we het terrein van de tombe van sultan Mehmet II op om overleg te plegen. We overwegen verschillende opties, maar willen de kans om met zulk mooi weer op het water te zitten, niet laten schieten en besluiten om naar Eminönü te lopen en te kijken of we dan rond de Bosporus kunnen varen. Eenmaal daar aangekomen vinden we al snel de vertrekhal voor de Bosporustochten naast de Galatabrug. We hebben de keuze uit een lange tocht die naar het einde van de Bosporus gaat, waar je dan een aantal uur aan de oostzijde doorbrengt alvorens terug te varen, of een kortere tocht die halverwege omkeert en je zo in twee uur weer terugbrengt bij de vertrekhaven.

In de Nieuwe Moskee

We besluiten om voor de kortere tocht te kiezen, mede omdat deze later vertrekt. Zo hebben we nog de tijd om een broodje dürüm te halen en de Nieuwe Moskee te bezichtigen. Deze moskee werd wat later gebouwd dan de andere grote moskeeën van de stad en ligt naast de kruidenbazaar tegenover de Galatabrug. Wanneer we de binnenplaats op lopen, hebben we sterk het gevoel zo een kleinere versie van de Blauwe Moskee te zijn binnen gelopen. Er zijn maar twee in plaats van zes minaretten en het binnenplein is absoluut minder kolossaal, maar de layout en architectuur lijken er sterk op. Wanneer we even op het binnenplein zitten, blijkt het net tijd voor het gebed, want de minaret begint weer te zingen.

Het klinkt alsof het een vrouwenstem betreft, en zij wordt prompt beantwoord door de Blauwe Moskee. Ik merk op dat ik serieus nieuwsgierig begin te worden naar wat ze nu precies zingen—ik had altijd het idee dat ze allemaal op een bepaald tijdstip tegelijk “Tijd voor het gebed! Kom naar binnen!” zouden gaan roepen, maar het klinkt alsof er door de hele stad heen een verhaal verteld wordt waarbij verschillende moskeeën elkaar antwoorden. Ik begin het in ieder geval erg mooi te vinden, zeker omdat het zo’n normaal onderdeel van het dagelijks leven hier vormt. Enfin, we besluiten om eerst dat broodje maar te halen om het gebed niet te verstoren en keren daarna terug. Schoenen uit en Vonne haar sjaal om als hoofddoek, en we betreden de moskee. Alhoewel kleiner, vind ik haar toch mooier dan de Blauwe Moskee. Het zachte blauwe tapijt past beter bij de blauwe tegels en de decoraties zijn iets mooier.

Na een tijdje in de moskee te hebben doorgebracht, verlaten wij haar weer en steken over naar de boten.

Een Bosporus-tocht, wandeling en diner

Met ons aangeschafte kaartje mogen we door het poortje en vinden een plaatsje op het bovenste buitendek aan stuurboordzijde. Het is erg zonnig en warm, maar wanneer de boot eenmaal in beweging komt kunnen we gelukkig genieten van een koel briesje. De boot zet eerst koers naar Üsküdar, een vertrekpunt aan de Aziatische zijde van Istanbul. Nadat we daar extra passagiers hebben opgepikt, neemt de boot ons mee de Bosporus op. We hebben al gehoord dat Istanbul vanaf het water een prachtige ervaring is, en dat kunnen we nu beamen. Pas vanaf daar zie je hoe ontzettend uitgestrekt de stad is—een uur langs de kust varen en de bebouwing houdt nooit op. Onder de reusachtige bruggen over de Bosporus, die Europa en Azië met elkaar verbinden varen we door, alvorens om te keren en terug te varen—deze maal met een even magnifiek uitzicht op de andere kust.

Eenmaal terug in Eminönü besluiten we de brug over te steken en de Galatatoren te beklimmen, daar het uitzicht met dit weer zeker de moeite waard moet zijn. Aansluitend kunnen we daar in de buurt dan wat eten. Nadat we andermaal de steile helling opgeklauterd zijn, blijkt dat we niet de enigen zijn met dit idee. Een rij toeristen strekt zich uit van uit de toren langs de trap naar beneden tot over het plein; Vonne en ik besluiten eendrachtig geen zin te hebben om daarbij aan te sluiten, en we lopen dus door. We gaan nog een stukje langs de Istiklal Caddesi omhoog en vinden onder andere het Nederlandse Consulaat en de St. Antoniuskerk. We nemen even een kijkje binnen bij de laatste en het voelt toch raar om na de moskeeën ineens weer in een christelijke kerk te staan.

In de zijstraatjes gaan we opnieuw op zoek naar een eetgelegenheid tussen alle café's, barren en pubs. We passeren zelfs een café waar iedereen buiten backgammon zit te spelen, dat hier blijkbaar nogal wat populariteit geniet. Na een serie restaurants gepasseerd te hebben die qua prijs en aanbod allemaal overeen kwamen, gaan we er eentje binnen waar een aardige oude man, die voor de verandering eens geen Nederlands spreekt, gasten aan het werven is. We hebben een leuk tafeltje op de eerste verdieping naast de grote open ramen, waardoor je zo uitkijkt op het straatje en de terrasjes aldaar. Dat zie je in Nederland ook eigenlijk nooit, best jammer!

Na eenvoudig doch smakelijk te hebben gegeten, keren we terug naar het hotel. Morgen Büyükada, poging twee!

terug naar boven ↑