Verenigde Staten (2015)

New York

Van de westkust vliegen we naar de oostkust en arriveren midden in de nacht in de stad die nooit slaapt! We bezoeken Central Park, Times Square en het Empire State building.

Veeg naar links en naar rechts om door de foto’s te bladeren.

We hoefden pas om 11 uur uit te checken, dus konden we een beetje uitslapen. Nu moesten we alles inpakken voor het vliegtuig, dus dat werd nog passen, meten en proppen. We lieten nog wat eten en shampoo-flessen achter, maar uiteindelijk zat alles in de koffers. Het duurde toch wat langer dan gedacht, dus hadden we geen tijd meer om langs de pawn shop te gaan voor de sneeuwkettingen—het laatste idee. Dus hebben we ze maar cadeau gedaan aan de hoteleigenaar, helaas.

Het werd uiteindelijk toch een beetje stressen, want het was nog een eind naar het vliegveld. We hadden opgezocht hoe we er moesten komen en sjouwden de zware koffers de heuvel op. Boven gekomen hadden we het ontzettend warm en was het nog even zoeken welke richting we de bus moesten pakken. Deze deed er een stuk langer over dan gepland, en daar bovenop hadden we ook nog commentaar van passagiers omdat we blijkbaar, met al onze koffers, op het gedeelte bestemd voor ouderen en invaliden zaten. De bus zat ook best vol en dan vraag je je af of je toch niet beter de taxi had kunnen nemen die stopt terwijl je de bushalte zoekt.

We sleepten de koffers naar de trein. We vroegen ons wel af of we in de goede zaten, want hij ging wel de goede richting op, maar slechts één van de twee lijnen stopte op het vliegveld. Even navraag doen leerde ons dat we de goede hadden, maar onverwacht reed deze niet tot het einde en moesten we overstappen op de volgende. Inmiddels was het nog maar anderhalf uur voor de vlucht, dus begonnen we hem al te knijpen, maar het ging verder goed.

Het vervelende was dat we met een budgetmaatschappij vlogen. De tickets waren niet eens zo heel goedkoop, maar op het vliegveld bleek dat we nog eens $25 per koffer mochten bijleggen. Nynke doopte de maatschappij al snel tot Dagobert Duck-maatschappij, want we konden alleen films kijken tegen betaling en ondanks de ruim vijf uur durende vlucht werd er niets te eten geserveerd. Gelukkig was het drinken nog wel gratis.

Na de lange vlucht wilden we wel wat eten, maar dit was lastig, want door het tijdsverschil van drie uur was het al half 11 ’s avonds in New York en de tentjes die er stonden waren al dicht. Tot zover ons idee van de 24-uursmaatschappij in New York, de stad die nooit slaapt. Maar goed, we waren dan ook nog in Newark, in New Jersey. Google Maps vertelde ons dat we een bus naar de stad konden nemen en dat het ongeveer een uur was. Dat viel alleszins mee, maar we wisten toen nog niet hoe laat het ging worden.

Nynke doopte de luchtvaartmaatschappij al snel om tot Dagobert Duck-maatschappij.

Na een tijdje zoeken en slepen met koffers vonden we de bushalte waar de bus zou moeten komen. Het stond er niet duidelijk op, maar een andere plek was er niet. Niet veel later kwam de bus aan. Er stapte één iemand uit en terwijl wij naar onze koffers grepen, reed de bus weer weg. Vol ongeloof over wat er zojuist was gebeurd stonden we te kijken. Uiteraard was het de laatste bus, bleek toen een vrouw vroeg waar we heen moesten. Ze zei dat je hier duidelijk moest zwaaien, anders stopte hij niet.

We hadden opgezocht dat we er via een andere bus nog op konden overstappen, maar de vrouw zei dat je dat op dit tijdstip niet daar wilde doen. We besloten dan maar alsnog de trein te nemen. Een beetje chagrijnig kibbelden we over waar je kaartjes kon kopen en welke trein we moesten hebben. Gelukkig waren er genoeg mensen om informatie bij te vragen. Natuurlijk ging de eerstvolgende trein pas over drie kwartier, en meteen tien minuten daarna en weer tien minuten daarna—logisch schema. Alsof we nog geen pech genoeg hadden, had de trein ook nog een een half uur vertraging, zodat we pas na 1 uur ’s nachts in de trein zaten.

Waarschijnlijk waren we moe van al het wachten, met koffers sjouwen en reizen, want de volgende heldere beslissing deed zich alweer voor toen we kaartjes voor de metro probeerde te kopen. We konden geen kaartjes voor het juiste station vinden, en aangezien we wisten niet hoe het werkte, kochten we maar kaartjes voor de juiste richting. Bij de metro-ingang bleek dit fout te zijn, want we hadden kaartje voor de trein in plaats van de metro. Een aardige man hielp ons en gaf ons zijn metrokaart om op te laden (die kostte $1) en hielp ons naar de juiste metro. De treinkaartjes waren nog 60 dagen geldig, dus misschien konden we ze nog gebruiken naar het vliegveld.

Om half 3 kwamen we eindelijk bij het hostel aan, dat gelukkig maar een paar minuten van de halte lag. Stilletjes kropen we ons bed in op de plastic matrassen om eindelijk te gaan slapen. Er was nog een meisje wakker en bezig op een laptop en die wees ons welke bedden nog vrij waren. Vandaag konden we uitslapen.

Central Park, Times Square, het Chrysler en het Empire State Building

De gordijnen in het hostel hielpen niet echt tegen het licht, maar we konden toch redelijk uitslapen tot half 12. Het gesjouw met de koffers voelden we na, want we hadden pijnlijke schouders en nek, vooral Vonne had hier nog last van. We ordenden onze koffers wat, want de avond ervoor was alles maar ergens op bed gelegd. We haalden onze handdoeken bij de balie en kleedden ons optimistisch aan voor de dag in rokjes en jurkjes. Dat bleek nog wel wat te koud, maar in de zon was het af en toe wel lekker.

Het hostel serveerde geen ontbijt, dus namen we de metro naar Manhattan. Het was even zoeken naar wat goeds, want inmiddels serveerden ze nergens ontbijt meer en een los croissantje was ook niet genoeg. We kozen ergens voor een paar goed belegde broodjes en dure flesjes water. We liepen naar een bankje in Central Park om dit op te eten. Dat het even duurde om een eettentje te vinden was ook niet zo gek, want we waren uitgestapt op Fifth Avenue, een beetje de P.C. Hooftstraat van New York.

Central Park is wel heel leuk. Het is heel erg groot en echt een mooi park tussen de wolkenkrabbers. Omdat het zonnig weer en weekend was, waren er ook veel mensen. We aten ons broodje op en liepen verder het park in. Langs de dierentuin en straatartiesten voor kinderen liepen we over de paadjes naar één van de meertjes. Hier speelden mensen met radiografisch bestuurbare zeilbootjes (fijn, liedje van Brigitte Kaandorp meteen in het hoofd). Verderop gingen we even in de zon liggen rusten. Het was wel fijn om een lekker rustdag te hebben na al het gedoe van gisteren. We vergaten ons wel in te smeren, dus hadden we ‘s avonds rode gezichten.

In het park waren allerlei mensen te vinden. Iedereen had zich vandaag ook ander gekleed: van winterjas tot t-shirt en korte broek. Een echte lentedag. Er waren mensen aan het hardlopen, fietsen en skaten op bepaalde paden en er maakten mensen muziek. Er waren een paar breakdance-groepen en een andere groep mensen was aan het salsadansen. We hebben zelfs mensen zien dansen, of meer een soort kunstschaatsen, op skates. Ook was er een man zeepsop-bellen aan het maken met een groot net, waar kinderen vrolijk achteraan renden. En vandaag hoorden we ook voor het eerst Nederlanders, die vlak voor ons koffie haalden bij een tentje. Er was ook een groot veld waar mensen lagen te zonnen, picknicken, frisbeeën of met een baseball of american football gooiden. Verderop was een groot veld waar meerdere softbalwedstrijdjes werden gespeeld. In iedere hoek van het veld stond een hoog raamwerk voor het thuishonk en speelden er teams.

Fifth Avenue: een soort van de P.C. Hooftstraat van New York.

Uiteindelijk verlieten we het park via het Maine monument. Vanaf hier liepen we de straten af richting Times Square. Dit plein was natuurlijk gemakkelijk te herkennen aan alle gigantische verlichte reclameschermen. Er waren ook punten waar mensen stonden om even zelf op een scherm te verschijnen. Er waren reclames van allerlei merken en ook veel musicals. Het plein stond ook vol met verklede straatartiesten, zoals het Vrijheidsbeeld, Iron Man, Superman, Batman en Woody van Toy Story en uiteraard Olaf, Mickey en Minnie Mouse, en Elmo. Een groepje van willekeurige figuren stonden ook met elkaar te praten, wat er dan grappig uit zag.

We liepen door naar het Chrysler Building, één van de mooiste wolkenkrabbers. Van dichtbij, dat wil zeggen onderaan, zie je daar niets van, maar je kunt de hal ook een stukje in en die ziet er ook mooi uit. Daarna gingen we eerst een hapje eten. We hadden allebei niet heel veel trek, maar we vonden een niet al te dure diner met salades en dat wilden we wel. Het bleek alleen anders te zijn dan we ons hadden voorgesteld, want er was wel wat sla en tomaat, maar verder was het aardappelsalade, koolsalade en ofwel kip- of eiersalade, mogelijk uit een bakje. De hoeveelheid mayonaise maakte dat we na een half bord wel genoeg hadden. Niet echt de frisse salade die we hadden bedacht.

We liepen verder naar het Empire State Building. Buiten stonden allerlei mannetjes die vertelden dat zij tickets aanboden die de wachtrij omzeilden (“at least an hour”) en nog extra toegang gaf tot een film en museum. Slechts $57 per persoon. We wilden de film en museum niet, alleen maar tot de eerste uitkijkpost van de twee die er waren. We bedankten dan ook en kozen voor de rij. Dit hadden we al ingeschat en het was binnen en dus warm. De rij leek niet heel lang, omdat je binnen toch hele stukken liep, van de detectiepoortjes tot de ticketloketjes ($32), tot de lift. De lift bracht ons naar de 80e verdieping en vanaf daar konden we kiezen tussen de lift en de trap om naar de 86e met het observatorium te gaan.

Intussen was de schemering overgegaan in de nacht, zodat we een prachtig uitzicht hadden over de lichtjes van New York. Het zag er heel mooi uit. Het was erg druk terwijl iedereen, ook wij, een foto wilde maken vanuit elke hoek van de uitzichtgalerij. Om de één of andere reden wilde iedereen ongeveer tegelijkertijd naar beneden, dus er vormde zich een lange rij voor de trap en lift omlaag. Beneden op de 80e verdieping werden we nog via de gift shop geleid voor we met de lift naar de begane grond gingen.

We liepen terug naar Times Square, wat er in het donker nog wat spectaculairder uitzag. Er waren nog steeds heel veel mensen, straatartiesten en mannen die kaarten voor de Comedy Club probeerden te verkopen. Op Times Square namen we de metro terug naar het hostel. Nynke had nog een site voor Broadway-kaartjes gevonden, maar die moesten gekocht worden bij een loketje. Gelukkig stond er ook één in lower Manhattan, waar we de volgende dag heen zouden gaan.

terug naar boven ↑